De eerste aanloop…

Ik werd direct verliefd toen ik het zag. Het gevoel van thuiskomen overviel me. De herinnering aan mijn ouderlijk huis, dat al meer dan 500 jaar als een rots in de branding staat, kwam onverbiddelijk binnen. “Dit is ʽm. Ik voel het gewoon”, was het eerste wat ik tegen Wim zei. Hij knikte. De geur van hout, oude stenen, hooi en stro. 


Alles viel op zijn plek.

Helemaal overtuigd van de juistheid van onze beslissing, dat we het echt wilden hebben en met een “Yes We Can!” gevoel belden we de makelaar plat. Uiteindelijk reisden we naar het kantoor om met nadruk in de stem te vertellen, dat dit voor ons de volmaakte plek is. Wij gaan er voor! Met een overtuigende argumentatie en niet de hoofdprijs biedend lukte het.


 De voeten komen van de grond. 


Een visite bij het gemeentehuis volgde waar we onze plannen uitlegden. Met een bakje koffie word ons vriendelijk geadviseerd het gemeentelijke archief in te duiken. 


Tenslotte kozen we een taxateur en gaven opdracht voor een rapport. Het begin was er! Blijmoedig gingen we naar de afspraak. Al bij de eerste ontmoeting werd duidelijk: Zij zien niet wat wij zien. De uitkomst was vrij nuchter – er worden problemen gecreëerd vanwege een ander zienswijze. Maar ja, “die Hoffnung stirbt zuletzt...”. 



>>>