Anke

Onverbeterlijke optimist, tikkeltje tegendraads, onvoorwaardelijk nieuwsgierig, vrolijk, uitgerust met een zonnig gemoedstoestand, moeder van twee zonen, vriendin, sympathisant van Cruijffiaanse uitspraken en sinds 11 jaar ervaringsdeskundige op het gebied van door het leven manoeuvreren met alle on-gemakken vanwegeeen “kleine” dwarslaesie.

Op 29 april 2007 veranderde mijn leven letterlijk in één grote klap. Ik viel van een hoogte van 15 meter naar beneden, vanaf het balkon van mijn appartement in Hamburg. Een stom ongeluk, waarbij ik bijna al mijn ribben brak en mijn ruggenmerg onherstelbaar beschadigde.

Sindsdien surf ik op wielen door het leven met als topping “hilarische momenten”


De eerste vier jaren verwijlde ik in Hamburg in mijn oude appartement op de vierde verdieping zonder lift. Er volgde een keuze menu:

Hier blijven en gebruik kunnen maken van een badkamer, maar verder in een kooi met het fijnste uitzicht naar de haven, rivier en uitgaanscentrum

of verhuizen naar Nederland en toch buitenshuis kunnen genieten in ruil voor het missen van een eigen slaapkamer en afsluitbare badkamer of toilet.


Als de liefde dik is bezie je het struikelblok vanuit de verte… ”Dat redden we wel”, dacht ik toen nog en verhuisde met mijn kinderen naar Nederland.  Maar ja, het leven is, jammer genoeg, geen rozengeur en maneschijn.

Plotseling en onverwacht overleed mijn echtgenoot – de reden waarom ik naar Nederland gekomen was – na vijf jaar. 


Ik zou bijna de gemeente gelijk gaan geven, toen zij verzuchtend opmerkten, dat ik maar beter in Hamburg had kunnen blijven. Dankzij de welwillende tegenwerking bevind ik me namelijk nog steeds op survival camp in de woon/eetkamer en loopt het contact met de bovenverdieping vrijwel uitsluitend via de smartphone.

Maar juist omdat ik van de Nederlandse mentaliteit hou besloot ik om hier te blijven. Een heel waagstuk in een huis zonder faciliteiten.

"Toeval is logisch."

(Johan Cruijff)


Vorig jaar juni kwam Wim in mijn leven...

Het remkabeltje van mijn handbike was gebroken. En hij als fietsenmaker vond dat niet kunnen en had het, zonder dat ik het wist, gerepareerd. We raakten aan de praat en het klikte tussen ons. 

Van het een kwam het ander en sinds januari is hij bij mij in dienst als zorgverlener. 

 Lees hier over Wim >>>